Po powrocie do Mediolanu nadal wydawał swoją gazetę „Il Popolo d’Italia”, jednocześnie skupiając wokół siebie grupę kombatantów. W tym okresie nie określał się już na ogół mianem socjalisty, a jeśli już to czynił, to nazywając się „socjalistą narodowym” albo „antymarksistowskim”. Krytykował demokrację, nawoływał do stworzenia dyktatury. Potępiał rewolucję październikową, uznając ją za krwawe rządy terroru – jego zdaniem bolszewicy byli mordercami i należało chronić Włochy przed ich rządami. Jednocześnie budując później państwo faszystowskie odwoływał się do dokonań Lenina, choć zdecydowanie sprzeciwiał się komunistycznemu modelowi gospodarczemu.
Narodziny faszyzmu Po zakończeniu I wojny światowej państwo włoskie było wyniszczone i zadłużone, korzyści z przyłączenia się do aliantów były mizerne. Panowała hiperinflacja, a zarobki robotników pozostawały niskie. Po demobilizacji liczącej 3 mln żołnierzy armii, bezrobocie wzrosło do 2 mln osób. Podczas wojny władze obiecywały podwyżki, gdy wojna się zakończy. Po zakończeniu wojny sytuacja uległa jednak raczej pogorszeniu niż polepszeniu, robotnicy i chłopi czuli się oszukani. W kraju rosło niezadowolenie społeczne, nasilały się nastroje rewolucyjne. Codziennością stały się strajki i demonstracje.