Bitwa pod Platejami – starcie zbrojne, które miało miejsce podczas drugiej wojny perskiej w 479 p.n.e. Bitwa pod Platejami była ostatnią bitwą lądową podczas drugiej perskiej inwazji na Grecję.
Po bitwie pod Salaminą (480 p.n.e.) w Grecji pozostawały nadal wojska perskie. W 479 p.n.e. Persowie pod wodzą Mardoniusza ponownie najechali Attykę. W działaniach nie brał udziału król perski Kserkses I, który udał się tłumić powstanie do Babilonii. Gdy do wojny włączyli się Spartanie, Mardoniusz wycofał się do Beocji, po czym zatrzymał się na południe od Teb, na równinie, która dawałaby przewagę jego konnicy. Grecy nie dali się jednak wywabić z podnóża gór. W tej sytuacji Mardoniusz podszedł pod Plateje, gdzie doszło do wielkiej bitwy z wojskami greckimi (głównie spartańskimi) pod wodzą Pauzaniasza.
Przygotowania Wojska greckie i perskie stanęły naprzeciw siebie rozdzielone rzeką Asopos. Siłami perskimi, liczącymi 120 000 żołnierzy, dowodził Mardoniusz. Według Focjusza Pauzaniasz ruszył na czele 300 Spartian oraz 10 000 periojków (w tym połowa hoplitów) i 6000 żołnierzy z innych greckich państwFocjusz, Biblioteka, Kodeks 72.[39a, 39b].. Wśród Greków nie było zgody co do sposobu rozegrania bitwy.