Historia Okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. Pomiędzy torem kolejowym Kościan – Grodzisk Wielkopolski a rzeką Mogilnicą, na południe od Konojadu, na północnym brzegu rzeczki leżeć miało grodzisko o nie ustalonej chronologii. Na wzgórzu wśród łąk, na północ od niego archeolodzy odnotowali znaleziska ułamków naczyń glinianych, które prawdopodobnie były pozostałością dawnej osady z okresu około 600–950. W wyniku późniejszych badań powierzchniowych sporządzono sprawozdanie z weryfikacji grodzisk wielkopolskich w latach 1983–1984, które stwierdziły brak grodziska.
W odległości około 2 km na południe od Konojadu, przy drodze Kościan – Grodzisk znajduje się grupa kurhanów, którą przyjęło się nazywać „Wielkopolskimi piramidami”.
Początkowo miejscowość była wsią kościelną należącą do biskupów poznańskich w kluczu poznańskim. Traktowana była zwyczajowo jako uposażenie biskupa sufragana. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1530 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1380 odnotowana jako parafia własna. W 1510 należała do parafii własnej w dekanacie.