Nazwa Polanie jest etnonimem – nazwą etniczną.
Źródła historyczne wymieniające Polan thumb|Fragment XI-wiecznych „Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum” Adama z Bremy wymieniający Polan żyjących wzdłuż Odry „trans Oddaram sunt Polanos”. thumb|Kronika Słowian mnicha Helmolda wydana po polsku w 1862 w Warszawie w tłumaczeniu Jana Papłońskiego jedno z XII w. źródeł wymieniających plemię Polan. thumb|Denar Princes Polonie z XI w. z łacińskim określeniem Polski bity przez mennicę książęcą Bolesława Chrobrego. Nazwę "Polanie" wymieniają dość liczne średniowieczne kroniki i dokumenty, lecz nie jest pewne, czy dotyczy ona nazwy plemienia, czy jest to synonim nazwy Polaków, mieszkańców Polski. Wszystkie źródła historyczne wymieniające tę nazwę powstały bowiem długo po zakończeniu okresu plemiennego, a najstarsze pochodzą z czasu panowania Bolesława Chrobrego.
Pierwszy raz nazwa pojawia się pod koniec X wieku, kiedy to datowany na lata 998–999 Vita s. Adalberti, znany na ziemiach polskich jako Żywot pierwszy św. Wojciecha, wspomniał o „Bolizlav Polanorum duce” w kontekście roku 995. Współczesny historyk tłumaczy ten tytuł jako „Bolesław książę Polan”<ref>Michał Łuczyński, Jeszcze o prapolskim etnonimie 'Polanie''', [w:] Slavia occidentalis 73/1 (2016), ss.