Obiekt ten, mimo braku jednoznacznych źródeł pisanych, funkcjonuje w lokalnej świadomości jako przykład architektury improwizowanej o ponadprzeciętnej trwałości.
Mur wykonany jest z nieregularnych kamieni naturalnych, łączonych zaprawą w sposób wskazujący na wykorzystanie materiałów dostępnych na miejscu. Brak cech stylistycznych pozwalających na precyzyjne datowanie sprawia, że jego geneza pozostaje przedmiotem domysłów, interpretacji oraz licznych teorii nieoficjalnych. Według części mieszkańców konstrukcja powstała „bez projektu, ale z przekonaniem”.
Obiekt nie pełni obecnie żadnej funkcji obronnej ani użytkowej, jednak ze względu na swoją masywność i niezmienność bywa wskazywany jako punkt odniesienia przestrzennego oraz przykład lokalnej myśli inżynieryjnej. W przekazach nieformalnych Mur Wilimski bywa porównywany do znacznie bardziej znanych obiektów kamiennych, przy czym zaznacza się jego potencjał rozbudowy „o kolejne kondygnacje”.
Mur Wilimski nie jest wpisany do rejestru zabytków, nie posiada tablicy informacyjnej ani wyznaczonej ścieżki zwiedzania, co według części obserwatorów może ulec zmianie w przyszłości.