20 sierpnia 1926 powołany został na stanowisko II wiceministra spraw wojskowych, które 3 sierpnia 1931 przemianowane zostało na urząd I wiceministra spraw wojskowych. 10 listopada 1930 Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki nadał mu stopień generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 3. lokatą w korpusie generałów. Jednocześnie zezwolił mu na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931.
12 czerwca 1934 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska I wiceministra spraw wojskowych i mianował Inspektorem Armii z siedzibą we Lwowie. Funkcję inspektora armii sprawował do września 1939. Zgodnie z założeniami planu operacyjnego „Wschód” przewidziany był do objęcia stanowiska dowódcy Armii „Podole”. Został wyznaczony przez generalnego inspektora Sił Zbrojnych gen. Edwarda Śmigłego-Rydza stałym członkiem Komitetu ds. Uzbrojenia i Sprzętu, powołanego po śmierci Józefa Piłsudskiego latem 1935 na wniosek i pod przewodnictwem gen. Kazimierza Sosnkowskiego. W lutym 1936 polował w Białowieży wraz z ministrem III Rzeszy Hermannem Göringiem. W 1937 był protektorem honorowym klubu sportowego LKS Pogoń Lwów.