Po śmierci J.J. Przebendowskiego w 1729 roku dobra te odziedziczyła jego jedyna córka Dorota Henrietta von Bielińska z domu Przebendowska. Pierwszym mężem hrabiny Bielińskiej był wojewoda nowogrodzki Jan Mikołaj Radziwiłł, z którym się rozeszła w 1715 r. Jej kolejnym mężem był od 1730 roku wojewoda chełmiński Franciszek Bieliński. W 1748 roku Bielińscy sprzedali cały majątek za 200 000 guldenów pruskich wojewodzie malborskiemu Piotrowi Grzegorzowi Przebendowskiemu. Po nim dobra odziedziczył syn Ignacy Przebendowski, wojewoda pomorski. Sprzedał je wkrótce za 260 000 guldenów pruskich kasztelanowi elbląskiemu Janowi Michałowi Grabowskiemu.
Nowy właściciel nie miał czasu na zajmowanie się majątkiem, więc wydzierżawił go na trzy lata niejakiemu Bertelowi Steinartowi.
Czasy rozbiorów W 1772, po pierwszym rozbiorze Polski, Leźno i Lezenko znalazły się pod zaborem pruskim. W 1773 r. dobra te odziedziczył starosta Adam von Grabowski. Nie był jednak w stanie sam zarządzać majątkiem, oddał je w dzierżawę, a sam mieszkał w pałacu w Sypniewie. Dzierżawcami majątku i mieszkańcami pałacu w Lezenku byli kolejno: Józef Krzyżowski, Józef Schwabe, Jacob Dambe, Johan Bigur, Albert Krzyżowski i Dombowski.