Bitwa o Lundy’s Lane – bitwa wojny brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku, która odbyła się w trzecim roku jej trwania, 25 lipca 1814, pod miastem Niagara Falls.
Oddział amerykański w liczbie 2000 żołnierzy zaatakował dobrze przygotowany do walki, uzbrojony w artylerię i równy liczebnie oddział brytyjski. Brytyjczycy liczyli na swoją przewagę ognia i ogólną przewagę taktyczną. Amerykanie zaatakowali baterię artylerii. Doznając ciężkich strat zdobyli szaniec późnym popołudniem. Bitwa przeciągnęła się do zmroku. Zapadające ciemności i dymy od wystrzałów pokrywające pole walki znacznie ograniczyły widoczność, tak że wielu żołnierzy po obu stronach zginęło od własnego ognia.
Bitwa zakończyła się około północy, kiedy to obie strony zdecydowały się wycofać z pola bitwy. Amerykanie odeszli w stronę Fortu Erie paląc za sobą mosty, by utrudnić ewentualny brytyjski pościg. Po drodze Amerykanie rozbili niewielki oddział brytyjski broniący im dostępu do Fortu.
Bitwa o Lundy’s Lane była najbardziej krwawą bitwą wojny. Do tego dnia pozostaje najbardziej krwawą bitwą na terytorium Kanady. Obie strony straciły około 45% swych sił. Bitwa uznawana jest za nierozstrzygniętą, choć obie strony ogłosiły swoje zwycięstwo.