Lubinicko – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Świebodzin.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Lubinicko. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Historia Lubinicko pojawia się w materiałach źródłowych już w 1241 roku - jako Lubinytzko oraz w 1247 roku jako Lubinizco. Miejscowość pod zlatynizowaną nazwą Lubenitsco zanotowana jest także w łacińskojęzycznym dokumencie Przemysła I z 1256 roku wydanym w Poznaniu"Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski", tom I, Biblioteka Kórnicka, Poznań 1877, str.243.. Pierwsze wzmianki dotyczą darowania wsi dla cystersów z Paradyża, nadania zostały potwierdzone przez papieża Innocentego IV. Dość szybko bowiem w 1302 roku opat z Paradyża postanowił wydzierżawić wieś dla rycerza Bogusza von Wezenborga w zamian za ochronę dóbr klasztornych i gwarancję pochówku w Paradyżu. Umowę tę potwierdził w 1304 roku książę Henryk III głogowski. Po śmierci Wezenborga wieś wróciła do cystersów. Następne informacje mówią o obowiązkach feudalnych na rzecz Świebodzina, które ciążyły na mieszkańcach Lubinicka. Cystersi najprawdopodobniej utracili wpływy w Lubinicku gdy opat Mateusz II zastawił wieś w 1558 roku, by opłacić cesarski podatek na wojnę z Turkami.