Lubocino (kaszb. Lëbòcëno, niem. Lubezin)Fryderyk Lorentz, "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" () () – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Krokowa. Leży na północnowschodnich obrzeżach Puszczy Darżlubskiej. Ma status sołectwa.
Wieś szlachecka Luboczyno położona była w II połowie XVI wieku w powiecie puckim województwa pomorskiegoPrusy Królewskie w drugiej połowie XVI wieku : suplement. Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 2021, k. 1.. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.
Historia Pierwsze informacje na temat wsi pochodzą z 1277 w związku z ustaleniem granic wsi Karlikowo. W 1342 wieś wymieniana przy rozgraniczaniu dóbr klasztoru żarnowieckiego. Lubocino było majątkiem rycerskim na prawie polskim, gniazdem rodowym rodziny Lubockich, do której należało w latach 1429-1624. Kolejnymi właścicielami wsi byli: Jaskowie (1624-1667) Czapscy (1667-1755) Przebendowscy (1755-1789) Zabokrzyccy (1789-1818) von Platen (1818-1844) Dresslerowie (1844-1847) Behnke (1847-1862) Rodenackerowie (1862-1903) W 1903 wieś rozparcelowano, gdy przeszła we władanie państwa pruskiego.