W 1391 Stanisław i Tomek zwany Ostapiec dziedzice w Chwarstnicy odparli roszczenia Bieniaszowej, oparte na wspomnianym dokumencie, który został określony jako fałszywy.
W latach 1397-1400 odnotowany został właściciel wsi Przybysław Luboski z Lubosza oraz z Przesieki koło Skoków w powiecie gnieźnieńskim (obecnie to Przysieka). W latach 1397-1398 wystąpił w procesie z Dobiesławem Kwileckim w sprawie swych 4 kmieci o 10 grzywien. W 1400 Przybysław Luboski z Przesieki wystąpił jako strona w procesie o wieś Lubisz odpierając roszczenia Sędziwoja Psarskiego ze wsi Psarskie koło Pniew.
W latach 1400-1434 notowany był w źródłach dziedzic Lubosza Niemierza Luboski zwany Starszym, który w 1435 wspomniany został jako zmarły. W 1407 był wicewojewodą na rokach poznańskich. W 1410 i 1422 asesor w Kościanie. W 1401 odnotowany jako Niemierza z Pierzchna, a od 1417 także z Grodziska (obecnie to Grodzisk Wielkopolski). W 1400 toczył on proces sądowy z Mikołajem Bielejewskim, jego matką i braćmi o rozgraniczenie między dziedzinami Lubosza i Niemierzewo. W latach 1400-1402 toczył kolejne procesy ze Szczedrzykiem ze Szczodrzykowa o 20 grzywien tytułem poręczenia i o 2 grzywny czynszu oraz o 10 grzywien sumy głównej i o 3 grzywny tytułem szkód, a także o 6 grzywien tytułem dwóch czynszów dla katedry poznańskiej.