Lutobrok – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie pułtuskim, w gminie Zatory. Ma status sołectwa.
Historia lewo|mały|Warsztaty podczas wykopalisk archeologicznych na stanowisku w Lutobroku (Europejskie Dni Dziedzictwa 2025) Obok miejscowości przepływa niewielka rzeka Prut, dopływ Narwi. W 2008 na wzniesieniu nad doliną rzeki odkryto cmentarzysko z okresu rzymskiego, a na nim 40 obiektów, w tym groby jamowe i popielnicowe oraz jamy i paleniska datowane na okres od przełomu er do początków III wieku. Badania archeologiczne powtórzono w 2025.
Wieś była własnością kolegium jezuitów w Płocku. Jest wzmiankowana po raz pierwszy w 1439. W XVI wieku wieś należała do biskupstwa płockiego. W drugiej połowie tego stulecia Lutobrok jako prywatna wieś duchowna położona była w powiecie kamienieckim ziemi nurskiej województwa mazowieckiegoCorona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Po upadku I Rzeczypospolitej wieś została częścią dóbr narodowych Obryte.
W 1827 w Lutobroku istniały 22 domy z 117 mieszkańcami. Wieś należała do parafii Pniewo i była częścią funduszu edukacyjnego.
W latach 80. XIX wieku wieś miała powierzchnię 240 morgów.