W 1365 król polski Kazimierz Wielki potwierdził, że Michał i Jan synowie zmarłego Wojciecha z Kozłowa koło Buku sprzedali swą wieś Lutol nad rzeką Obrą Wincentemu z Kępy w kasztelanowi kamieńskiemu za 110 grzywien.
Miejscowość wspominały historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. W 1435 Piotr Kubaczyński z żoną Heleną zapisali klasztorowi paradyskiemu 120 grzywien otrzymując w zamian za tę sumę w dożywocie wieś klasztorną Lutol Mokry. Opat zrezygnował na rzecz Kubaczyńskich z tej wsi w zamian za 150 grzywien, ale mnisi paradyscy oraz ich ludzie mogli wycinać drzewa w lesie lutolskim. W 1439 Dobrogost Koleński kasztelan kamieński zobowiązał się zwrócić po 3 latach opatowi paradyskiemu wieś Mokry Lutol, którą wziął od niego w dzierżawę. W 1508 wieś należała do powiatu kościańskiego, a w 1566 do powiatu poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1530 dokumenty podatkowe odnotowały we wsi pobór od 3 łanów. W 1563 od 4 łanów i 2 komorników. W 1581 od 3 półłanków, 6 zagrodników, 4 komorników, 4 ratajów (sezonowych wyrobników wiejskich) i od owczarzy gminy (communitatis), którzy mieli w stadach 50 i 40 owiec oraz pobór od rybaka.