Łabuń Wielki (niem. Labuhn1947, Labuhn-Łabuń Wielki, wielkołabuński MPol XXVI nr 37) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko, około 1,3 km na północny zachód od jeziora Łabuń.

W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą władz gromady Łabuń Wielki, po jej zniesieniu w gromadzie Resko. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

Położenie geograficzne Łabuń Wielki położony jest około czterech kilometrów na północ od dawnego miasta powiatowego Resko i 28 kilometrów na północny zachód od obecnej stolicy powiatu Łobez.

Historia Grobowce megalityczne w okolicach Łabunia Wielkiego to trzy megalityczne cmentarzyska neolitycznej kultury pucharów lejkowatych. Zostały one zniszczone w XIX wiekuLabbuhn, [Dostęp 2025-10-27]. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z lat 1282, villa Labbun, 1288 Labbuhn i z roku 1447 Labbun. Na wielkiej mapie Lubinusa (Wielka Mapa Księstwa Pomorskiego) z roku 1618 jest nazwa miejscowości Lebbun. W latach 1818-1945 miejscowość znajdowała się w powiecie Resko (Powiat Regenwalde) z siedzibą do 1860 w mieście Resko, a następnie siedzibę przeniesiono do miasta Łobez. Od 1945 miejscowość znajduje się w Polsce, a od roku 1947 nosi polską nazwę Łabuń Wielki.