Pierwsze zachowane informacje o miejscowości pochodzą z zapisów sądowych. Pierwszy z 1393 kiedy Krystyna żona Tomasza Suczki wykazała przy pomocy dokumentów uprawnienia do swojego wiana, które miała zapisane na Łagwach i Wojnowicach, a sąd zachował jej prawa do tych majątków. Kolejny zapis z 1398 odnotował Tomisława z Łagwy, który toczył proces z Budziwojem z Chaław twierdzącym przed sądem, że „ani go nie gonił, ani też nie znieważył go słownie”. W 1404 wspomniano domniemanego teścia wojewody poznańskiego Sędziwoja Ostroroga herbu Nałęcz, Josta Suczkę z Łagwy, który toczył spór sądowy z Łękomirem Niegolewskim.
W latach 1413-1426 Sędziwój z Ostroroga otrzymał za zgodą biskupa i kapituły katedry poznańskiej od archidiakona pszczyńskiego Wytomyśl. Sędziwój zobowiązał się zapłacić archidiakonom pszczyńskim 4 grzywien szer. groszy praskich przez swojego sołtysa ze wsi Łagwy, a gdyby ta wieś wyludniła się i nie starczało czynszów na tę sumę, to powinna być ona dopełniona z innych pożytków stamtąd, tj. z jezior, ról, łąk, folwarku oraz z wyrębu drewna. W 1423, według zachowanej kopii z lat 1488-1492 do uposażenia archidiakonatu pszczyńskiego należały 4 grzywny szer.