W XVII w. Dobra Łęgonice pokrywały rozległe lasy, głównie sosnowe o powierzchni około 1000 ha. Las graniczył na wschodzie z Rosochą i Olszową Wolą, na południu z Łęgonicami, na zachodzie z Jarochowicami, a na północy z Rokitnicą.
Łęgonice należały do kapituły gnieźnieńskiej do końca XVIII w. W końcu XVIII w. dzierżawił je gen. Antoni Józef Madaliński. W dokumentach nie ma informacji o ich sprzedaży. Ale jest uchwała sejmowa z 1775 r. o ich sprzedaży, która być może formalnie zatwierdzała wcześniejszą sprzedaż – niewykluczona zamiana za sprzedaż (dalej położonych) Łęgonic na zakupienie wsi położonych bliżej Gniezna.
W 1898 roku w Łęgonicach przyszedł na świat oficer rezerwy, ofiara zbrodni katyńskiej podporucznik Jan Włodzimierz Kobyliński, syn Wacława i Zofii z Wylazłowskich.
W II połowie XVIII w. powstaje z gruntów pustych i odebranych gromadzie obok dotychczasowego folwarku w Łęgonicach nowy folwark Zagórze położony 2 km od Łęgonic.
W roku 1911 majątek Łęgonice, kupiony przez Kazimierza Zdziarskiego, przeszedł w ręce rodziny Zdziarskich (zob. też np. Maria Zaleska).