W I Rzeczypospolitej miejscowość należała do ziemi bielskiej. Tworzyła okolicę szlachecką Łopienie. W jej obrębie znajdowały się: Łopienie-Jeże: w roku 1827 we wsi znajdowało się 26 domów z 136 mieszkańcami pod koniec XIX w. wieś liczyła 22 domów, grunty rolne o powierzchni 203 morg, 116 katolików i 12 żydów. Najwięcej gruntów posiadał Franciszek Łopieński-Juchro. Właścicielami karczmy i wiatraka byli miejscowi Żydzi Łopienie-Pamięciaki: w roku 1827 we wsi było 14 domów i 71 mieszkańców pod koniec XIX w. wieś liczyła 8 domów, grunty rolne o powierzchni 107 morg, 57 katolików i jeden prawosławny Łopienie-Ruś: w roku 1827 wieś liczyła 5 domów i 28 mieszkańców pod koniec XIX w. we wsi było domów 8, grunty rolne o powierzchni 158 morg, 50 katolików, 2 prawosławnych i 8 żydów. Najwięcej gruntów posiadał Julian Borowski Łopienie-Szelągi: w roku 1827 we wsi znajdowało się 28 domów z 159 mieszkańcami pod koniec XIX w. wieś liczyła 19 domów, grunty rolne o powierzchni 196 morg, 121 katolików i 10 żydów. Najwięcej gruntów posiadał Mikołaj Łopieński-Pieróg. Właścicielami istniejącej tu karczmy byli miejscowi Żydzi Łopienie-Zyski, również: Zyszki lub Zyzki: w roku 1827 we wsi istniało 15 domów z 99 mieszkańcami pod koniec XIX w. wieś liczyła 17 domów, grunty rolne o powierzchni 198 morg, 102 katolików.