Wieś została ciężko doświadczona podczas II wojny światowej. Najpierw podczas sowieckiej okupacji część mieszkańców została wywieziona na Sybir. W 1944 roku podczas trwających przez trzy dni walk o wieś pomiędzy wojskami niemieckimi a Armią Czerwoną, niemal wszystkie budynki zostały zniszczone. 22 lipca 1944 roku Łosinka została zajęta przez Armia Czerwoną. W 1945 roku sowieccy agitatorzy namawiali na wyjazd do ZSRR. Obiecywano godziwe warunki życia oraz dach nad głową. 36 rodzin wyjechało. Wbrew obietnicom większość z nich musiała wybudować sobie domy. Pracowali w kołchozach i sowchozach. Dla tych, którzy pozostali, nowa władza utrzymała kontyngenty nałożone przez niemieckiego okupanta.
W 1959 roku w Łosince mieszkało 80 rolników. We wsi znajdowała się Gromadzka Rada Narodowa, sklep, ośrodek zdrowia, drewniana cerkiew i szkoła. Wieś była wielokrotnie opisywana przez regionalny tygodnik białoruski – „Niwę”. Ośrodek zdrowia powstał w 1955 roku, posiadał tylko jedno pomieszczenie, a pracował w nim jeden lekarz. W 1976 roku oddano do użytku nowy obiekt z gabinetem lekarskim, stomatologicznym oraz gabinetami pomocniczymi. Do ośrodka należało 20 wsi, każdego dnia przyjmowano od 20 do 30 pacjentów. Od roku 2003 pracuje tu jedna pielęgniarka, a lekarz przyjeżdża dwa razy w tygodniu.