Opat dał dziedzinie łuszkowskiej 3 lata wolnizny, aby mieszkańcy mogli pobudować sobie domy według nowego planu (łac. „quod locent curias alio modo, quam antea fuerunt”). Po 3 latach mieszkańcy wsi mieli dawać klasztorowi dziesięcinę oraz po 8 ćwiertni zboża, a w tym 4 ćwiertnie żyta, dwie ćwiertnie owsa i dwie ćwiertnie pszenicy. Ponadto mieszkańcy mieli trzy razy w roku orać dla klasztoru, a na Wielkanoc dać po 15 jaj i po jednym połciu mięsa (łac. „latus carnium”) wartości 4 skudów. W czasie trzech sądów gajonych w ciągu roku (łac. „iudicium generale”) mieszkańcy mieli dawać dwa razy posiłki (łac. „prandium”), a sołtys jeden raz, albo mieli zapłacić za każdy posiłek jeden wiardunek. Sołtys zobowiązany był także do służby dla klasztoru lubińskiego na koniu wartości 1,5 grzywny.
Historyczne zapisy odnotowują także imiennie sołtysów łuszkowskich. W 1357 świadkiem w sądzie był Piotr sołtys w Łuszkowie, w 1366 odnotowano Paszka sołtysa, w 1420 Jana, a w 1427 Maćka sołtysa łuszkowskiego. W latach 1430-1465 notowany był Świętosław sołtys w Łuszkowie. W 1430 woźny sądowy zapowiedział teren zarośnięty i oczyszczony z zarośli (łac. „virgultum excisum alias wyramby”) należący do Świętosława i położony na dziedzinach Czuschowo (Kusewo) i Łuszkowo.