W lutym 1917 roku przystąpiono do remontu okrętu w Sewastopolu.
Po burżuazyjnej rewolucji lutowej, 13 kwietnia 1917 okręt został przemianowany ponownie na „Potiomkin-Tawriczeskij” (już bez „Kniaź”). Mimo to, przemianowanie okrętu spotkało się ze sprzeciwem rewolucyjnej załogi, która ignorowała zmianę nazwy i wystąpiła z rezolucją o nadanie mu nazwy „Boriec za swobodu” (Борец за свободу – bojownik o wolność). 28 kwietnia (11 maja) 1917 roku postulat ten został uwzględniony, ale rozkaz o zmianie nazwy na „Boriec za swobodu” ogłoszono dopiero 18 (31) maja. Remont okrętu ukończono w lipcu, po czym uczestniczył on w ćwiczebnych strzelaniach. Po komunistycznej rewolucji październikowej załoga z częścią oficerów przeszła na stronę nowej władzy bolszewickiej. Starsze pancerniki pozostawały od tej poru odstawione w Sewastopolu. Załogi uczestniczyły w walkach o ustanawianie władzy radzieckiej na Krymie. Duża liczba marynarzy pancernika została spieszona, wcielona do oddziałów lądowych i walczyła w wojnie domowej. W maju 1918 został zdobyty w Sewastopolu przez Niemców, później wpadł w ręce białej Armii Ochotniczej gen. Denikina. W kwietniu 1919 roku maszyny pancernika, podobnie jak innych okrętów, zostały wysadzone w powietrze przez interweniujących w wojnie domowej Brytyjczyków, którzy nie chcieli, aby wpadły w ręce bolszewików.