Należy pamiętać, że informacje o strukturze (budowie) kodowanego białka zawarte są jedynie we fragmentach genu zwanych eksonami, natomiast introny to fragmenty będące najczęściej nic nie znaczącymi wtrętami (są usuwane przed zajściem translacji).
Obróbka potranskrypcyjna Taki pierwotny transkrypt - pre-mRNA - musi jednak zostać poddany obróbce posttranskrypcyjnej, aby można go było wykorzystać do translacji. W przeciwnym wypadku mRNA po wydostaniu się z jądra zostałoby zniszczone w cytozolu przez białka, których zadaniem jest niszczenie kwasów nukleinowych. Jest to obrona przed dostaniem się do komórki obcego kwasu nukleinowego np. wirusa. Aby mRNA był rozpoznawany jako „swój”, ma miejsce obróbka potranskrypcyjna. Polega ona na: dołączeniu czapeczki guanylowej na końcu 5′ mRNA. Czapeczka guanylowa to nietypowy nukleotyd (7-metyloguanozyna). Umożliwia odnalezienie „fabryki białkowej” w cytozolu, ułatwia wiązanie z małą podjednostką rybosomu. Ten etap obróbki odbywa się równocześnie z transkrypcją, dołączeniu ogonka poli-A na końcu 3′ mRNA. Ogonek poli-A jest krótką nicią złożoną z kilkudziesięciu nukleotydów z adeniną. Dzięki temu mRNA jest rozpoznawany jako własny, a nie obcy, kwas nukleinowy.