Polski jezuita i przyrodnik Gabriel Rzączyński (1664-1737) wymienia Matyaszow jako miejsce występowania krzewinki z gatunku września pobrzeżna (Myricaria germanica), której stanowisko odkrył tam w roku 1721. Wiadomość ta pojawia się w niemieckim roczniku botanicznym z roku 1900. W dokumentach XIX-wiecznych najczęściej spotykany jest zapis Matyaszow i Matyaszów. Matiaszów w przeszłości był wsią szlachecką i należał po sprzedaniu przez Matyasza Dębickiego m.in. do Orzechowskich i Żelińskich (Żeleńskich) a w XIX wieku do Radziwiłłów i Potockich. Nazwa wsi pochodzi od imienia Matias lub bardziej po polsku Matyjasz – węgierskiego brzmienia imion Maciej jak i Mateusz, którego słowiańską formą jest właśnie Maciej.
Na obszarze Matiaszowa znajduje się pozostałe w starorzeczu Jezioro Matiaszowskie oraz mokradła zwane Starym Wiślem, co na Sandomierszczyźnie oznacza dawne koryto wiślane. Od XVII wieku stał tu dwór, który istniał mniej więcej do drugiej połowy XIX wieku. W latach 40. XIX wieku utworzono pod folwark i cukrownię sąsiednią wieś – Szwagrów, przez co zmniejszyła się powierzchnia gruntów południowej części Matyaszowa.