Z 1392 r. pochodzi wzmianka o Tomaszu, kmieciu de Micuszewo. W latach 1402–17 Mikuszewo należało do Paszka Wyskoty z Chrząstowa, łowczego kaliskiego, następnie do kanonika Mikołaja Zaremby z Czeszewa. W 1465 właścicielami wsi byli Wieniawowie, którzy w pierwszej połowie XVI w. przyjęli nazwisko Mikuszewskich. Później Mikuszewo znajdowało się w posiadaniu Przyjemskich, Zabłockich i Jabłonowskich. Około 1880 właścicielem był Bernard III (książę Saksonii-Meiningen), który wybudował tu pałac. W latach 1904–1913 w rękach pruskiej Komisji Kolonizacyjnej, następnie rodzin niemieckich. Od 1923 Mikuszewo było w posiadaniu ppor. Zdzisława Baranowskiego (zięcia Józefa i Marii Chełkowskich).
Osada rozwinęła się przy ruchliwej drodze prowadzącej do promu w Nowej Wsi Podgórnej. Od XIV w. istniał tu kościół (z 1407 r. pochodzi wzmianka o plebanie Bartłomieju), do 1688 r. parafialny, na początku XVIII w. spalony i już nie odbudowany. thumb|left|240px|Dawny zajazd W centrum wsi, przy skrzyżowaniu dróg, wznosi się okazały budynek zajazdu, a obok: poczta z 2 poł. XIX w., dawna szkoła z pocz. XX w. i remiza strażacka. Ponadto stoi tu figura Matki Boskiej z 1928 r., umieszczona na wysokim cokole. Zniszczona przez Niemców 5 XI 1939 r. i odbudowana w lipcu 1947 r.