W 1347 r. wieś miała powierzchnię 9 łanów, z czego 7 1/2 łana stanowił folwark. W tym samym roku część Miłonowa kupił rycerz Henryk de Swenkinwelt, a dziesięć lat później pole przeszło na własność opactwa premonstratensów z Ołbina, przy czym opat Wilhelm przekazał połowę pola klasztorowi norbertanek ze Strzelna w diecezji włocławskiej. Inną część wsi kupił lekarz Emeryk, będący mieszczaninem z Wrocławia i właścicielem Pełczyc. Potomkowie Emeryka sprzedali za sto grzywien swój majątek w Miłonowie, który składał się z domu, trzech wolnych łanów, połowy dochodów z karczmy i prawa do wolnego wypasu owiec, sołtysowi Jankowa. Z Miłonowa pochodził Jan, będący burmistrzem Oławy w 1362 r., który w tym samym roku kupił młyn wodny w mieście od księcia oławskiego.
W późniejszym okresie Miłonów z powrotem stał się własnością opactwa św. Wincentego na Ołbinie, gdyż jest wspomniany jako właściciel wsi w 1783 r. Wieś znajdowała się w posiadaniu opactwa do czasu sekularyzacji dóbr zakonnych w 1810 r. W latach 1819 i 1830 wieś jest wzmiankowana jako własność urzędu domenalnego (Domainen-Amt) w Kotowicach (Kottwitz), a od 1845 r. jako własność pruskiego urzędu królewskiego w Oławie.