W 1620 r. dominikanie warszawscy nabyli wieś Mlęcin z Wolą Mlęcińską i Gęsianką. W przeciągu kolejnych lat dochody z Mlęcina przyczyniły się do ukończenia budowy klasztoru w Warszawie w 1647 r. W 1677 r. w trakcie epidemii cholery, zakonnicy i studium zmuszeni byli opuścić klasztor, znajdując schronienie w Mlęcinie. Epidemia trwała dwa lata. Wówczas zmarł w Mlęcinie przeor warszawski ksiądz Cypryjan Stefanowski. W lipcu 1677 r. wybrano tutaj nowego przeora, księdza Kandyda Zagórowskiego. W latach 40. XVIII w. ksiądz przeor Ochabowicz wystawił w Mlęcinie kaplicę"Kościoły warszawskie rzymsko-katolickie opisane pod względem historycznym przez Juljana Bartoszewicza", Drukarnia S. Orgelbranda, Warszawa 1855.
W 1827 r. w Mlęcinie znajdowało się 17 domów (w tym dwa murowane)Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskichTom XIV.
Podczas powstania listopadowego w 1831 r. operujące oddziały wojskowe dokonały zniszczeń, o czym świadczy sprawa allewiacyjna z 1832 r., złożona przez ówczesnego dzierżawcę majątku MlęcinSprawa allewiacyjna dworu dóbr Mlęcin, klęską wojny w r.