Wenera 7 () – czwarta udana radziecka sonda kosmiczna przeznaczona do badania Wenus, o budowie analogicznej do Wenery 4. Sonda posiadała lądownik, który z całą pewnością wylądował łagodnie i działał na powierzchni Wenus. Jako piąty z kolei obiekt radziecki dotarł do powierzchni Złotej Planety. Człon ten miał masę większą o 100 kg niż w poprzednich misjach.
Przebieg misji Sonda o masie 1180 kg została wyniesiona przez rakietę Mołnia 8K78M 17 sierpnia 1970 z kosmodromu Bajkonur w Kazachskiej SRR. 15 grudnia 1970 Wenera 7 weszła w atmosferę Wenus po jej nocnej stronie, jednocześnie oddzielił się od niej lądownik. Prędkość w czasie wejścia w atmosferę wynosiła 11,5 km/s. Dzięki hamowaniu aerodynamicznemu, które zachodziło z wielką gwałtownością (350 g), nastąpiło zmniejszenie prędkości liniowej do 0,2 km/s. Gdy ciśnienie zewnętrzne wzrosło do 0,7 atm, samoczynnie otworzył się spadochron. Lądownik łagodnie osiadł na powierzchni Wenus po upływie 35,5 min, licząc od chwili wtargnięcia w atmosferę. Przelot trwał znacznie krócej niż w przypadku poprzednich próbników, gdyż odbywał się z większą prędkością. Było to możliwe dzięki wprowadzeniu udoskonaleń w układzie spadochronowym. Lądownik został przystosowany do ciśnienia 18 MPa i temperatury 530 stopni Celsjusza. Tym razem zapas wytrzymałości okazał się wystarczający.