Z przyczyn naturalnych (zgony, śluby, wędrówki, itp.) oraz w celu uniknięcia konfliktów społecznych naturalnych dla niewielkich izolowanych społeczności, skład i liczba osób mieszkających w poszczególnych rodzinnych igloo zwykle zmieniała się z sezonu na sezon.
Na obu wybrzeżach Grenlandii oraz w Arktyce Zachodniej (i na Syberii) nie budowano praktycznie typowych śnieżnych igloo, lecz kopulaste ziemianki podwyższane konstrukcjami z kamieni i kości zwierząt (głównie żeber dużych ssaków morskich), okrywane dla izolacji grubymi skórami morsów i obsypywane ziemią lub śniegiem.
W cieplejszym sezonie letnim Inuici mieszkali zwykle w namiotach ze skór zwierząt i ziemiankach, a później także w dostarczanych przez przyjezdnych namiotach z płótna i domach z prefabrykatów. Obecnie mieszkający w stałych osiedlach i trwałych domach Inuici budują igloo rzadziej, zwykle jako konstrukcje pomocnicze (nie mieszkalne), związane z kultywowaniem dawnych tradycji, sezonowymi polowaniami i rozwojem turystyki.
Zobacz też wigwam tipi jurta
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Rdzenne ludy Kanady Kategoria:Budowle tubylczych ludów Ameryki Kategoria:Kultura na Grenlandii Kategoria:Arktyka