Czasy najdawniejsze Pośrodku Motycza wznosi się olbrzymie grodzisko, nazywane przez ludność „Zamkową górą” lub też „Bębnem”. W ludowych przekazach zachowały się legendy o rzekomo istniejącej tutaj niegdyś świątyni związanej z religią Słowian, oraz późniejszym zamku warownym. Na mapie Motycza z roku 1860 ówczesny geodeta Piotr Brand oznaczył na szczycie góry kawałki jakiegoś muru, który obecnie już nie istnieje. Materiały ceramiczne z tej miejscowości znajdowały się w Katedrze Archeologii Polski UMCS już w latach sześćdziesiątych. Jednak poważniejsze prace rozpoznawcze i wykopaliskowe wykonano dopiero w latach osiemdziesiątych. W 1980 grodzisko badała ekipa archeologiczna Zakładu Archeologii UMCS. Na podstawie znalezionych fragmentów naczyń określiła jego powstanie na VIII wiek n.e. Badania prowadzone przez dr S. Hoczyk-Siwkową i mgr M. Szewczyk-Liberę wykazały występowanie w sąsiedztwie „Bębna” ceramiki kultury pucharów lejkowatych i wczesnośredniowiecznej na obszarze kilku hektarów. Dziś obiekt jest w posiadaniu prywatnego właściciela. W Centrum Budowlanym „Gajek” w Lublinie prezentowana była w 2006 r.