Miejscowość wspominały historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. Wieś początkowo była własnością kościelną należącą do Opactwa Cystersów w Zemsku-Bledzewie. Potem stała się własnością szlachecką, współwłasnością po połowie Skórów z rodu Awdańców z Gaju i Ostrorogów herbu Nałęcz. W 1378 Mikołaj z Bytynia, kasztelan starogrodzki oddał klasztorowi w Zemsku swoją dziedzinę Rokitno z prawem patronatu w zamian za dziedziny Muchocin oraz Radgoszcz. W latach 1418-19 Jan Międzychodzki syn Domarata z Pierzchna, toczył proces z Mikołajem Żydowskim o rozgraniczenie Muchocina i Krobielewa. W 1435 Wawrzyniec Brodzki pozwany został przez Sędziwoja Niewierskiego z Wierzbna o potwierdzenie kopców granicznych między Wierzbnem, a Muchocinem. W 1419 Teodoryk herbu Grzymała, syn Mroczka z Iwna i Zajączkowa, dziedzic Międzychodu, Muchocina, Dzięcielina i innych dóbr, pozwany został przez Dobrogosta z Kolna o akty przemocy na drodze królewskiej przy pomocy sześciu równych stanem i 104 niższych stanem. W 1449 wieś leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1508 należała do parafii Międzychód. Odnotowano wówczas pobór podatku z 6 półłanków, a także wiardunek z dwóch młynów o jednym kole. W 1510 odnotowano we wsi 8 półłanków osiadłych oraz 4 półłanki opustoszałe.