W latach 1956–1990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Wchodził w skład egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Zielonej Górze (1975–1983, 1985–1990). W 1982 objął stanowisko wicewojewody zielonogórskiego, w latach 1984–1990 pełnił funkcję wojewody. W 1990 przeszedł na emeryturę. Działał w organizacjach społecznych, m.in. Stowarzyszeniu Przyjaciół Filharmonii, Stowarzyszeniu „Uniwersytet Lubuski” i Wojewódzkiej Radzie Przyjaciół Harcerstwa, której był przewodniczącym.

Należał do Socjaldemokracji RP, w 1999 przystąpił do Sojuszu Lewicy Demokratycznej, zasiadał we władzach krajowych i regionalnych tej partii. W 1993 i 1997 z ramienia SLD uzyskiwał mandat senatora III i IV kadencji z województwa zielonogórskiego. W 2001 po raz trzeci został wybrany z okręgu lubuskiego. W Senacie był m.in. współtwórcą Parlamentarnego Koła Przyjaciół Harcerstwa oraz przewodniczącym Komisji Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej. W 2005 nie ubiegał się o reelekcję.

Był żonaty, miał syna Andrzeja.