Z racji tego, że Rogowski nie pozostawił żadnego potomka, Niegowonice przypadły w spadku jego krewnym tj. Tomaszowi i Józefie z Rogowskich, małżonkom Grabiańskim.
Nowi właściciele nawet nie próbowali ratować upadającego dworu i już w roku 1890 został on zlicytowany. Jego właścicielem stał się młody szlachcic Stanisław Gąssowski, który w roku 1910 rozpoczął stopniową jego parcelację. Łącznie w okresie od 3 sierpnia 1910 roku do 18 sierpnia 1914 roku na rozparcelowanych dobrach Niegowonice osiedliły się 64 rodziny, z których 45 nie była rdzennie związana z Niegowonicami.
Gdy Niegowonice należały do zaboru pruskiego w obrębie tzw. Nowego Śląska i okręgu pileckiego, a pod względem administracji kościelnej do diecezji wrocławskiej i dekanatu siewiersko-lelowskiego, erygowano tu w 1802 r. parafię pod wezwaniem Św. Franciszka z Asyżu. Jej fundatorem był miejscowy dziedzic Franciszek Grabiański herbu Świeńczyc.