Na przełomie lat 40. i 50. Niechobrz stał się obiektem zainteresowania archeologów i innych badających przeszłość m.in. Stanisław Kadyi ogłosił w fachowej prasie swe znaleziska z Niechobrza. W 1931 roku wieś była zamieszkiwana przez 2932 osoby. Wśród licznych rodów występowały takie nazwiska jak: Bacie, Chmielowie, Stachowicze, Rzepki, Sikory oraz Kalandyki. W 1938 roku kierownik szkoły Józef Patryń założył w „dolnym” Niechobrzu polową cegielnię z myślą dostarczenia materiału budowlanego miejscowej ludności. Wybuch wojny przeszkodził w jej rozwoju, a nawet doprowadził do jej likwidacji. W 1948 roku powstała nowa cegielnia związkowa w „górnej” części Niechobrza, powstał też młyn walcowy. W 1947 roku rozpoczęto budowę gościńca, który poprowadzony został przez środek wsi. Według kroniki parafialnej wieś liczyła w 1947 roku 700 rodzin (około 3000 mieszkańców). Ludność w tym okresie zajmowała się głównie rolnictwem, ale niektórzy opuszczali wieś i udawali się do pracy w fabrykach: tj. Zakładach Porcelany w Boguchwale oraz Państwowych zakładach lotniczych w Rzeszowie. W 1948 roku w Niechobrzu erygowano samodzielną parafię, wydzieloną z parafii Zgłobień. W chwili obecnej w środowisku łowieckim znane jest koło Łowieckie „Rogacz” powstałe w 1972 roku. Jednak najwięcej ludzi odwiedza Niechobrz za sprawą Sanktuarium N.M.P.