Po upadku powstania listopadowego porzucono zamiar przygotowania rzeki Kamiennej do spływu towarów do Wisły. Majątek fabryczny przejął wówczas Bank Polski. Wtedy też fabryka zaczęła się rozwijać. Na wystawie w Paryżu w 1846 r. otrzymała nagrodę.
W roku 1846 przy zbiegu rzek Kamiennej i Świśliny została ukończona budowa walcowni sztabowej. Wodę do fabryki doprowadzała sieć kanałów. W oddzielnej kotłowni ustawione były koła wodne o sile 60 koni mechanicznych. Napędzały 40 par walców, nożyce i tokarnię. Walcownia w Nietulisku należała do rządowego okręgu wschodniego (Staropolski Okręg Przemysłowy).
Po śmierci księcia Druckiego Lubeckiego władze rosyjskie utrudniały dalszy rozwój fabryki. Ostatecznie powódź w roku 1903 zniszczyła zakłady fabryczne w Nietulisku.
Zabytki Ruiny XIX-wiecznej walcowni profili drobnych i blach grubych mały|240px|left|Tablica z planem zakładu mały|Budynek dawnej dyrekcji walcowni, obecnie siedziba szkoły podstawowej i filia biblioteki w Kunowie. (stan na 2012 r.) mały|Budynek dawnej portierni, obecnie mieści się tu przedszkole. (stan na 2012 r.) mały|Ruiny walcowni z pierwszej połowy XIX wieku w Nietulisku Dużym (stan na 2006 r.) Zakład walcowni powstał w latach 1834 – 46 w ramach działalności inwestycyjnej Banku Polskiego i projektu Karola Knake.