Miejscowość była wsią szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodu Nojewskich, którzy od nazwy wsi utworzyli swoje odmiejscowe nazwisko, a później także do Przystanowskich, Kunińskich. W 1284 właścicielem był Tomisław z Szamotuł. W latach 1398–1402 odnotowany został kolejny właściciel Mroczek z Zajączkowa. W 1387 kasztelan starogrodzki Mikołaj z Bytynia i z Nakielna pozwany został przez Żydów Muszkę i Jordanową z Poznania za poręczenie długu. W 1402 właścicielem wsi był Jakub z Bytynia wraz z braćmi synami Mikołaja z Bytynia, którzy otrzymali ją jako zastaw za pożyczkę 130 grzywien udzielonej Mroczkowi. Zostali oni pozwani przez kasztelana poznańskiego Mościca ze Stęszewa, któremu Mroczek winien był sumę wyższą niż wynosił zastaw Nojewa.

W pierwszej połowie XV wieku jako właściciela w Nojewie odnotowano Wincentego Więceńca, który od nazwy wsi przyjął odmiejscowe nazwisko Nojewski. W 1437 Wincenty ten wraz ze swoją żoną Małgorzatą sprzedał z zastrzeżeniem prawa odkupu za 100 grzywien Dziersławowi z Rostworowa części młynów Janków Młyn oraz Olszewiec stojący w Kikowie oraz prawo do czynszu rocznego w wysokości 6 grzywien z Nojewa. W 1452 majętności w Nojewie dziedziczą Jan, Wojciech, Dziersław i Marcin synowie zmarłego Wincentego Nojewskiego.