W 1827 w rządowej wsi Grabownica, należącej do województwa płockiego, obwodu i powiatu ostrołęckiego oraz parafii Brok, było 31 domów, w których mieszkało 220 osób.

Przed urządzeniem kolonialnym wsi w 1856 w Grabownicy mieszkało 33 gospodarzy i 11 chałupników. Wieś objęła powierzchnię 1074 mórg, utworzono 33 osoby rolne po 27 mórg, 11 zagrodniczych liczących 2–4 morgi, osadę kowalską, 2 karczmy i osadę leśną o powierzchni 15 mórg. Ustalono wysokość czynszu na 363 ruble 58 kopiejek rocznie i podzielono wieś na Starą i Nową Grabownicę. Adam Zakrzewski w 1887 włączył Grabownicę do grupy południowej wsi kurpiowskich, czyli osad kurpiowskich położonych w Puszczy Białej.

W okresie międzywojennym Grabownica Nowa leżała w województwie białostockim, w powiecie ostrowskim, w gminie Poręba. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 wieś zamieszkiwało 216 osób, wszystkie polskiej narodowości i wyznania rzymskokatolickiego. Było tu 40 budynków mieszkalnych. W latach 1925–1954 wieś została włączona w granice Ostrowi MazowieckiejUchwała Nr VI/10/11/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu ostrowskiego;