Jan Kasjan (; ok. 360 w Dobrudży albo w Prowansji, zm. ok. 435 w Marsylii) – teolog chrześcijański i mnich, popularyzator monastycyzmu i ascetyzmu wschodniego w Kościele zachodnim. Założyciel jednej z pierwszych wspólnot monastycznych w Europie Zachodniej. Wliczany w poczet ojców pustyni i Kościoła, święty Kościołów prawosławnego i katolickiego.

Życiorys Urodził się około 360 roku w Dobrudży. Według innej teorii miał pochodzenie prowansalskie. Otrzymał klasyczne wykształcenie a około 382 roku, wraz ze swoim przyjacielem Germanem, wstąpił do klasztoru w Betlejem. Po około dwóch latach zaczął wizytować inne klasztory egipskie, między innymi w Skete, Tebaidzie i Delcie Nilu, gdzie zbierał materiały do pracy twórczej. Około 400 roku Jan Chryzostom wyświęcił go na diakona. W 404 albo 405 roku udał się do Rzymu, by spotkać się z Innocentym I, w obronie Jana Złotoustego, który przebywał na zesłaniu w Kapadocji. Następnie odbył kilka innych podróży na Wschód, by ostatecznie osiąść w klasztorze św. Wiktora w Marsylii. Zmarł tamże około 435 roku.