Klasztor św. Wincentego zamienił w 1264 r. dziesięciny złotoryjskie na podobne w Modlikowicach, w 1348 r. uzyskał wpływy z komory celnej w Rokitnicy oraz posiadał dochody z Jerzmanic. Dziesięciny (szpitala) św. Ducha przejęła kapituła katedralna św. Jana, która w 1268 r. jak wynika z testamentu biskupa Tomasza I, pobierała je z 19 okolicznych wsi m.in. z Wilkowa, Jerzmanic, Pielgrzymki i Nowej Wsi Złotoryjskiej.
Również browarnictwo utrzymało swoją silną pozycję w gospodarce złotoryjskiej. Było ono bardzo dochodowe i w 1789 r. trudniło się nim lub miało swój udział aż 325 właścicieli domów. Piwo rozprowadzano po całym niemal okręgu – trafiało do Czartkowic, Kozowa, Rokitnicy, Wilkowa, Podgórnika i Nowej Wsi Złotoryjskiej oraz wszystkich folwarków.
Nowa Wieś Złotoryjska podlegała złotoryjskiemu urzędowi finansowemu. Pod koniec XVIII wieku, nad życiem duchowym mieszkańców wsi czuwał jeden pastor i diakon, a wieś należała do protestanckiej parafii.
W pierwszej dekadzie października 1939 r. do Złotoryi dotarły pierwsze transporty z polskimi jeńcami wojennymi.