thumb|Bolesław Bierut i minister odbudowy Michał Kaczorowski z grupą architektów podczas zwiedzenia terenu pod budową przyszłej trasy thumb|Budowa tunelu trasy W-Z, w wykopie widoczne łukowate sklepienie tunelu, w oddali trolejbus jadący ul. Miodową thumb|Tablica informacyjna przy wejściu na teren budowy Trasy W-Z przy wieży kościoła św. Anny thumb|Budowa mostu Śląsko-Dąbrowskiego thumb|Robotnicy na budowie przeprawy thumb|Budowa trasy po zachodniej stronie tunelu thumb|Otwarcie Trasy W-Z, 22 lipca 1949 thumb|Trasa w latach 40., widok z praskiego brzegu Wisły w kierunku Starego Miasta thumb|Tunel Trasy W-Z thumb|Schody ruchome thumb|Wybieg dla niedźwiedzi brunatnych Trasa W-Z, Trasa Wschód–Zachód – pierwsza większa inwestycja komunikacyjna po II wojnie światowej w Warszawie, zrealizowana w latach 1947–1949.
Trasa została oddana do użytku 22 lipca 1949, w Narodowe Święto Odrodzenia Polski. Przez wiele lat oprócz łączenia dzielnic Warszawy, pełniła także rolę ważnej drogi tranzytowej przez miasto (w latach 60. i pierwszej połowie lat 70. w ciągu drogi międzynarodowej E12, w latach 1985–1999 fragment drogi krajowej nr 18, następnie do 2000 drogi wojewódzkiej nr 18Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich ().).