thumb|250px|right|Urząd Gminy w Obszy thumb|250px|right|Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny Obsza (nazwa historyczna: Obsza-Folwark, pierwotnie Psza lub Psze) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Obsza. Leży na Płaskowyżu Tarnogrodzkim.
Wieś jest sołectwem, siedzibą w gminy Obsza oraz rzymskokatolickiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 794 mieszkańców i była trzecią co do liczby ludności miejscowością gminy.
Gmina Obsza jest najdalej wysuniętą na południe gminą woj. lubelskiego. Równolegle do wsi przebiega droga wojewódzka nr 863 w relacji Tarnogród – Cieszanów.
Historia Obsza była siedzibą ruskiego rodu Kustrów i leżała w ziemi przemyskiej (województwo ruskie). Od XV wieku Obsza stała się wsią królewską, w 1515 wzmiankowana jako należąca do grodu w Leżajsku, a potem w starostwie Zamch, z którym w 1588 znalazła się w dobrach Jana Zamoyskiego (później Ordynacji Zamojskiej). W 1867 Obsza została siedzibą gminy Babice w nowo utworzonym powiecie biłgorajskim. Podczas okupacji hitlerowskiej wieś została wysiedlona przez Niemców, a gospodarstwa polskie objęli Ukraińcy.