Latarnia morska na Faros – starożytna latarnia morska zbudowana około 280–279 p.n.e. na wysepce Faros, u wejścia do portu w Aleksandrii (Egipt). Ze względu na wielkość i wspaniałość architektonicznego ukształtowania uważana za jeden z siedmiu cudów świata starożytnego. Zniszczona w XIII–XV wieku.
Stanowiła wzorzec dla w zasadzie wszystkich późniejszych latarni morskich. Od nazwy Faros pochodzą słowa oznaczające latarnię morską w językach romańskich, m.in. , hiszp. i .
Wzniesiona na podstawie planów Sostratosa (możliwe, iż pomysłodawcą budowy był sam Aleksander Macedoński) na polecenie Ptolemeusza I, ukończona podczas rządów jego syna Ptolemeusza II. Nazwisko architekta znane jest dzięki zachowanej pod starożytnym tynkiem inskrypcji:
Budowa obiektu trwała ok. 14–20 lat; uroczyste oddanie do użytku miało miejsce w 279 p.n.e.
Według legendy Ptolemeusz II miał w niej zamknąć 72 uczonych w piśmie, w osobnych pomieszczeniach, by niezależnie od siebie dokonali przekładu Starego Testamentu.
W odległej o kilkadziesiąt kilometrów od Aleksandrii miejscowości Taposiris Magna znajduje się pomniejszona replika tej latarni wzniesiona za Ptolemeusza II.