Dodatkowo mieszkańcy zobowiązali się dostarczać drzewo na opał z własnych lasów oraz wyposażyć szkołę w meble. Na nauczyciela został wybrany Feliks Wolski, wcześniej uczący w szkole w Osieku.
W 1886 wieś liczyła 31 domów, 150 mieszkańców i 248 mórg ziemi. We wsi znajdowała się również szkoła początkowa ogólna oraz dom dla ubogich.
W 1905 roku oddano do użytku ceglany budynek szkolny. Według St. Chmielnickiego w 1929 roku była to szkoła 4 – klasowaSt. Chmielnicki, Olbierzowice i parafia Olbierzowice, Olbierzowice 1929, odbito w „Drukarni Nowoczesnej” w Sandomierzu..
W 1910 rozebrano stary modrzewiowy kościół drewniany. Kościół został rozebrany pod budowę nowego kościoła a drewno pozyskane z rozbiórki posłużyło na budowę domu dla wikariuszy. Kamień węgielny pod nowy kościół poświęcił biskup sandomierski Marian Józef Ryx.
W 1929 roku wieś liczyła 37 gospodarstw i 271 mieszkańców.
W 1959 nastąpiła elektryfikacja wsi.
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Olbierzowice. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.