Bitwa nad rzeką Kremerą – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 477 p.n.e. w trakcie wojen Rzymu z Wejami (483–474 p.n.e.), zakończone klęską Rzymian.
Weje, naturalnie obronne miasto etruskie leżało ok. 20 km na północ od Rzymu; jedna z głównych dróg z Wejów prowadziła w dół biegu rzeki Kremery, która wpada do Tybru w Rzymie. Tym samym Rzym blokował drogę z Wejów, a Weje utrudniały ekspansję rzymską na północ. Miasta rywalizowały ze sobą długi czas, ale do otwartej wojny doszło w latach 483–474 p.n.e.
W 479 p.n.e. Wejowie zajęli Janikulum; w następnym roku ród (gens) Fabiuszów zbudował ufortyfikowany obóz nad Kremerą, by przeciąć drogę z Wejów do Fidenae. Niewykluczone, że zawarli oni umowę ze swym rodzinnym miastem, na mocy której mieli rozszerzyć swoje posiadłości na północ, kosztem Etrusków.