1 października 1942 roku Naczelny Wódz gen. Sikorski mianował go dowódcą I Korpusu Pancerno-Motorowego w Szkocji1. Pułk Artylerii Przeciwpancernej. Rozkazy dzienne 1942−1943, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. R.17, s. 55.. Po odwołaniu z tego stanowiska w marcu 1945 przez pełniącego obowiązki Naczelnego Wodza gen. Andersa znajdował się od lipca do grudnia 1945 w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.
Okres powojenny thumb|Pomnik Mieczysława Boruty-Spiechowicza w Szczecinie Skolwinie W grudniu 1945 powrócił do Polski i został przyjęty do Wojska Polskiego (ludowego). Do lipca 1946 pełnił funkcję zastępcy szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii w Ministerstwie Obrony Narodowej. Na skutek konfliktu z gen. Karolem Świerczewskim został w lipcu 1946 na własną prośbęGenerałowie II Rzeczypospolitej s. 57 przeniesiony do rezerwy, a następnie w stan spoczynku. Do 1964 prowadził gospodarstwo rolne w Skolwinie (północna część Szczecina). Przez pewien czas sprawował tam urząd sołtysa.
Od 1958 zaangażował się w działalność Związku Inwalidów Wojennych, był wiceprezesem i prezesem okręgu szczecińskiego, ale odszedł z niego po roku z powodu partyjnej ingerencji. Równie krótko był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, złożył mandat, protestując przeciw oczernianiu przedwojennego korpusu oficerskiego w lokalnej prasie.