Leon Billewicz (ur. 25 kwietnia 1870 w majątku Werbiczna, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Lucjana i Ignacji, urodzony 25 kwietnia 1870 w majątku Werbiczna, w powiecie włodzimierskim w ówczesnej guberni wołyńskiej. Absolwent gimnazjum w Chełmie. Ukończył Szkołę Junkrów w Kijowie i Oficerską Szkołę Piechoty w Sankt Petersburgu. 13 sierpnia 1892 awansowany na podporucznika. Od 1893 oficer rosyjskiej piechoty. Brał udział w 1900 w powstania Bokserów w Chinach i wojnie z Japonią w latach 1904–1905 dowodząc kompanią i batalionem.
W czasie I wojny światowej, walczył na froncie niemieckim, gdzie dowodził baonem i pułkiem piechoty. W 1915 został ciężko ranny. Przeleżał kilka miesięcy w szpitalu, po czym powrócił na front. Po rewolucji październikowej opuścił armię i w randze pułkownika, 1 listopada 1917 wstąpił do formującego się na Białorusi I Korpusu Polskiego, pod dowództwem gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Początkowo zajmował się sprawami organizacyjnymi korpusu, a 23 lutego 1918 objął dowództwo 6 pułku strzelców w 2 Dywizji Strzelców.