Pierwszy historyczny zapis związany ze wsią pochodzi z kancelarii księcia wielkopolskiego oraz późniejszego króla Polski Przemysła II. W 1284 zatwierdził on dawne oraz nadał nowe zwolnienia immunitetowe dla dóbr kasztelana poznańskiego Tomisława z Szamotuł, a w tym m.in. dla wsi Otusz, zezwalając lokować te wsie na prawie niemieckim.
W 1387 wspomniano Jana Jadwiżyca z Otusza (oryginalny zapis "Jadviszicz"). W 1391 odnotowano Wincentego Więceńca Otuskiego, który pozwał do sądu Tomasza z Więckowic o rzekome okradzenie Łękomira z Niegolewa. W 1392 pozwany został przez Mścigniewa Brodziszewskiego z Brodziszewa i Grodziszczka o 5 grzywien. W 1393 jako świadek odnotowany został w dokumentach historycznych Mikołaj sołtys z Otusza. W 1400 sołtys otuski w imieniu swojego pana Mikołaja Kozielskiego był w sporze z łowczym poznańskim Andrzejem z Ptaszkowa i Zajączkowa.
W latach 1394-1406 w historycznych zapisach procesowych wspomniana została Dzierżka z Otusza herbu Nałęcz. W 1394 sąd ziemski uznał jej prawa oraz prawa Jarosławy z Tarnowa do połowy 1,5 łana (łac. "circa 1 1/2 dimidium mansum") w Uścięcicach wbrew roszczeniom Butki Otuskiej żony Jana Otuskiego. W 1395 Dzierżka i jej syn Jan Szram winni byli mieszczaninowi poznańskiemu Maciejowi 1,5 grzywny.