73–74..
W 1348 uzyskał od króla Niemiec Karola IV uznanie Pomorza Zachodniego za bezpośrednie lenno Rzeszy, co odsunęło niebezpieczeństwo zwierzchnictwa margrabiów brandenburskich. Wykorzystując wojnę domową w Brandenburgii (1349–1354), odzyskał wiele zamków i miast w ziemi wkrzańskiej. W obronie sukcesji rugijskiej książąt wołogoskich pokonał w 1351 Meklemburczyków pod SchoppendammH. Rischer, Schlacht am Schoppendamm 1351, [w:] H. Rischer (red.), Der Landkreis Demmin. Historische Stätten, s. 23. i zmusił ich do rezygnacji z Rugii (pokój strzałowski w 1354). Jako sojusznik Luksemburgów wzmocnił pozycję polityczną swego księstwa.
Książę zmarł 24 sierpnia 1368. Został pochowany w ufundowanym przez siebie kościele św. Ottona w SzczecinieZ. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 76..
Rodzina Barnim III był żonaty z Agnieszką, księżniczką brunszwicką, córką Henryka II Greckiego oraz Judyty, księżniczki brandenburskiej. Ze związku małżeńskiego mieli ponad pięcioro dzieci: Ottona (ur. w okr. 1333–1335, zm. przed 29 maja 1337), NN dzieci?, Kazimierza III (IV) (ur. w okr. 1345–1348 bądź 1348, zm. po 24 sierpnia 1372) – księcia szczecińskiego, Świętobora I (ur. ok. 1351, zm. 21 czerwca 1413) – księcia szczecińskiego, Bogusława VII (ur. 1355, zm. w okr.