Po przyjęciu tego do wiadomości, Comden i Green rozpoczęli pracę nad fabułą i scenariuszem.
Ponieważ wiele piosenek zostało pierwotnie napisanych w czasach, gdy nieme filmy ustępowały miejsca dźwiękowym, a musicale zyskiwały popularność wśród widzów, Comden i Green wpadli na pomysł, aby akcja rozgrywała się właśnie w tym oto przejściowym okresie dla Hollywood, epoce z którą to byli wcześniej dobrze zaznajomieni. Kiedy jako ewentualną gwiazdę produkcji wymieniano Howarda Keela, próbowali napisać historię o byłej gwieździe westernów, która powraca do kina jako śpiewający kowboj. Wciąż jednak bardziej się skłaniali ku opowieści o ekranowym bohaterze romansów, którego kariera przetrwała dzięki jego zdolnościom tanecznym i wokalnym. Uznano, że to historia, do której bardziej pasuje Gene Kelly. mały|lewo|Oryginalna partytura dyrygenta do filmu Do Kelly’ego nie można było jednak zwrócić się ze scenariuszem, ponieważ był wówczas pochłonięty realizacją Amerykanina w Paryżu (1951), w którym nie tylko grał główną rolę, ale był także współautorem choreografii wraz ze Stanleyem Donenem. Comden i Green kontynuowali pracę nad scenariuszem. Mieli opracowane trzy wersje sceny otwierającej film – premierę filmu niemego, wywiad z gwiazdą dla magazynu oraz sekwencja, w której gwiazda poznaje dziewczynę, by ją następnie szybko stracić.