Wacław III (ur. 6 października 1289, zm. 4 sierpnia 1306 w Ołomuńcu) – król Węgier i Chorwacji w latach 1301–1305 (jako V. László, czyli Władysław V), król Czech w latach 1305–1306 oraz niekoronowany król Polski w latach 1305–1306. Ostatni przedstawiciel czeskiej dynastii Przemyślidów.
Wacław III był drugim synem pod względem starszeństwa (trzecim dzieckiem i jedynym synem, który dożył wieku dorosłego) króla czeskiego i polskiego Wacława II i pochodzącej z rodu Habsburgów Guty.
Razem z Bezprymem należy do grupy władców Polski najczęściej pomijanych w ich zestawieniach, co zostało opisane jako forma damnatio memoriae.
Wojna o dziedzictwo po węgierskich Arpadach thumb|upright=1.3|Ziemie pod panowaniem Wacława II (Królestwo Czech i Polski) oraz Wacława III (Węgry) w roku 1301 Od wczesnych lat Wacław był kreowany przez ojca na dziedzica tronów – nie tylko czeskiego i polskiego (po 1300), ale także węgierskiego.