Osada swymi początkami sięga jednak okresu znacznie wcześniejszego niż połowa XIV w. Do dziś istnieje pogląd w nauce, że osada Parądzice istniała już w XI w. i wraz z ponad 40 innymi osadami stanowiła uposażenie opactwa łęczyckiego. W XIV w. Parądzice stanowią własność arcybiskupstwa gnieźnieńskiego, skupione w grupie wsi arcybiskupich zwanych kluczem piątkowskim, a przy późniejszym podziale około połowy XVII w. weszły w skład tzw. klucza tumskiego. Stan taki utrzymał się nieprzerwanie do końca istnienia I Rzeczypospolitej.
Parądzice graniczyły z trzech stron z wsiami stanowiącymi własność szlachecką, przez co jej mieszkańcy byli często niepokojeni przez swych sąsiadów. W 1386 r. przed sądem ziemskim w Łęczycy zeznawali kmiecie z Parądzic: Jakusz Zalewski, Bartłomiej Kalowski i Mikołaj Koloszski. Sprawa dotyczyła zwrotu bezprawnie zawłaszczonych przez Juranda z Borowa trzydziestu wołów. W 1391 r. przed sądem łęczyckim jako jeden ze świadków Piotrka z Powodowa występował kmieć z Parądzic, Andrzej Małek. Granice Parądzic były częstymi przyczynami sporów. W 1402 i 1427 r. arcybiskupi gnieźnieńscy Mikołaj Kurowski (1402-1411) i Wojciech Jastrzębiec (1423-1436) jako właściciele wsi występowali w sprawie ustalenia jej granic z Wierzbową. Ponadto w aktach wizytacji z 1511-1512 r.