Gdy Jagiellończyk dalej zwlekał z przyjazdem do Korony, stronnictwo Oleśnickiego wysuwało do tronu polskiego kolejnych kandydatów – Fryderyka Hohenzollerna, margrabiego Brandenburgii, i Bolesława IV mazowieckiego, którego 30 marca 1445 wybrano nawet warunkowo królem Polski.
Przez kolejne dwa lata nie udało się wypracować kompromisu, a zamęt bezkrólewia w Koronie przedłużał się. Przełom nastąpił dzięki królowej Zofii, która wsparła powszechny zjazd szlachty małopolskiej zorganizowany przez Jana z Pilczy i Piotra Kurowskiego na zamku w Bełżycach. 24 kwietnia 1446 roku uczestnicy zjazdu obwołali królem Polski syna Władysława Jagiełły wielkiego księcia litewskiego – Kazimierza Jagiellończyka i wydelegowali na Litwę swojego posła – Piotra Kurowskiego – dzięki którego dyplomacji Kazimierz ostatecznie koronę przyjął, jednak na swoich warunkach: 17 września 1446 wystawił dokument, w którym nie było już mowy o podrzędnym statusie Litwy wobec Korony. Korona i Litwa stanowić miały odtąd dwa równorzędne organizmy państwowe, a szlachta polska i litewska miały być sobie równe. 2 maja 1447 wydał w Wilnie przywilej gwarantujący nienaruszalność terytorium Litwy. Zapewnił obsadzanie przez Litwinów wszystkich urzędów w Wielkim Księstwie oraz zastrzegł sobie prawo do swobodnego powrotu na Litwę w razie potrzeby:
Unia personalna Litwy z Polską (1447–1492) thumb|Polska i Litwa w 1466